Mostrando entradas con la etiqueta erasmus. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta erasmus. Mostrar todas las entradas

jueves, 29 de noviembre de 2012

Una lanza a favor del Erasmus

        Hace unos días Botas de flores publicaba un excelente post con el mismo titulo y yo, ni corta ni perezosa, le pedí permiso para copiarle y es que corren malos tiempos para el programa Eramus y de alguna manera nosotr@s, que lo hemos soñado, vivido y saboreado, somos sus mejores embajadores.
       Dícese que la beca Erasmus, o mal llamada Orgasmus, es una excusa para irse de fiesta un año. Mentira. En Erasmus se trabaja y se estudia y se sufre por las notas y las tareas de clase y se lucha día a día desde la mañana a la noche con un idioma que no es el tuyo ( si bien es cierto que, pasada la barrera del primer mes, todo se hace liviano).
       Recuerdo que mi primer día en Göttingen fue un domingo otoñal y tan silencioso que casi daba miedo. Recuerdo que salí de casa, con un mapa en la mano, y que al pararme en el primer paso de peatones pensé: “¿Qué diablos hago aquí?” Recuerdo que un escalofrío me recorrió el espinazo, recuerdo que hasta aquel momento ni me había dado cuenta de lo lejos que estaba de casa, ni de lo sola que me encontraba en aquella ciudad (die sie wie ein Dorf ist …).   Sin embargo la soledad terminó pronto, una semana después ya contaba con una familia supletoria y dinámica en que las penas y las alegrías se compartían por igual.
    Recuerdo que me abrumé al entrar en la biblioteca, una de las mas grandes bibliotecas universitarias de Alemania (claro que … todas las universidades presumen de eso mismo), Recuerdo los horribles cafés de la cafetería, y el otoño … por que Alemania para mi es otoño …
       Estudié, claro que si, aunque mis fotos de facebook digan lo contrario … pensadlo bien: ¿quién se hace fotos en la biblioteca o en los exámenes?      
      Conocí a alemanes, finlandeses, algún español, polacos, … conocía a Europa, esa Europa que dicen que está en crisis, con la que nadie se identifica … yo la conocí, me fui de fiesta con ella, incluso la invité a alguna copa …           
       Y por si fuera poco, pululando por las tierras de Niedersachsen fui a caer a un museo en el que pude hacer prácticas y sin las cuales seguramente no me habría animado a estar donde ahora estoy  …
     Y no me vo ya extender más, soy consciente de que cuando me pongo a hablar de Erasmus siempre digo las mismas melosadas que ya repetí, a cuenta gotas, en este mismo blog durante mi estancia en Deutschland. 

sábado, 4 de febrero de 2012

La reina de las nieves

          Supongo que con este frío a todos se nos agría un poco el carácter. Es lo que tiene el mal tiempo: nos adormece la alegría. Hoy y por varios motivos diferentes he recordado el cuento de Andersen: La reina de las nieves. Entre los motivos, por supuesto, están: la nieve, que al fin nos ha visitado; las rosas que me compré para alegrar el cuarto, y que espero que algún día no tenga que comprarlas sino aceptarlas como regalo; alguien que ha estado un poco helado estos días; ... y alguién que me ha preguntado por mis cuentos favoritos para leer en otro idioma.
            Asique, os dejo el enlace al cuento, para que recordéis, al miraros al espejo que ningúnd duende malvado debe haceros olvidar lo buenos que sois, y por supuesto para que recordéis que después del invierno ...  ¡siempre hay un verano!

Florecen en el valle las rosas,
¡Bendito seas Jesús que las haces tan hermosas!



viernes, 6 de enero de 2012

Göttingen, noch mal

Debería estar estudiando pero pasei por aqui e vin os olliños melosos da miña Aghia Sofia e non me puiden resistir a escribir unhas cantas liñas sen sentido. Podería seguir publicando a Blog-novela, pero a verdade é que ando falta de ganas. Fata de ganas de escribir, digo.
Non hai neve, por se alguen se esta preguntando iso, nin reis, nin roscón. Carbón xa tiven abondo este ano.

... en fin, marcho cos cicladicos, minoicos, micenicos, averroistas, avicenistas, sofistas, filosfais e demáis calaña da miña carreira ...

viernes, 2 de diciembre de 2011

Limachiñas


Hoxe choveu por primeira vez nun mes, ás veces saen á fresca as limachiñas castañas que hai por aqui, a min danme moito noxo, parecen descoridas, prefiro as nosas, negras e lagrimosas, coma viuvas errantes arrastrando o bandullo pola herba... Hoxe choveu, hoxe que fai 14 meses xustos que pisei terras alemanas. Foi un 2 de outubro, dourado e calmo, e nocturno. Un sábado. Amenceu un domingo máis calmo aínda, e máis dourado aínda, e máis silencioso aínda ... e eu pensei: que demo fago aqui?
Agora miro as fotos pasadas e imaxino as futuras, noutros marcos, con outros encadres, pero o meu soriso segue sempre a ser igual de sinxelo e sincero. Nunca volverei a sorir coma antes de pisas estas terras, nunca xamáis, e non me disgusta tal feito. Esculpironme un soriso nos beizos e iso non lle lo hei pagar nunca. Descubrironme co cincel de neve, nadal e amizade que no peito me late un corazón e non un anaco de mármol de carrara.

jueves, 3 de noviembre de 2011

Ma plus belle histoire d'amour


Os que vosteño en faceboook xa sabedes que Barbara é unha das miñas artistas favoritas. Hoxe volvin a escoita despois de moito tempo: Göttingen e Ma plus belle histoire d'amour. Claro que tamén poderia dicir que : Göttingen est ma plus belle histoire d'amour.



MA PLUS BELLE HITOIR D'AMOUR

Du plus loin, que me revienne,
L'ombre de mes amours anciennes,
Du plus loin, du premier rendez-vous,
Du temps des premières peines,
Lors, j'avais quinze ans, à peine,
Cœur tout blanc, et griffes aux genoux,
Que ce furent, j'étais précoce,
De tendres amours de gosse,
Ou les morsures d'un amour fou,
Du plus loin qu'il m'en souvienne,
Si depuis, j'ai dit "je t'aime",
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et j'ai tourné bien des pages,
Sans les lire, blanches, et puis rien dessus,
C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et mes guerriers de passage,
A peine vus, déjà disparus,
Mais à travers leur visage,
C'était déjà votre image,
C'était vous déjà et le cœur nu,
Je refaisais mes bagages,
Et poursuivais mon mirage,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Sur la longue route,
Qui menait vers vous,
Sur la longue route,
J'allais le cœur fou,
Le vent de décembre,
Me gelait au cou,
Qu'importait décembre,
Si c'était pour vous,

Elle fut longue la route,
Mais je l'ai faite, la route,
Celle-là, qui menait jusqu'à vous,
Et je ne suis pas parjure,
Si ce soir, je vous jure,
Que, pour vous, je l'eus faite à genoux
,
Il en eut fallu bien d'autres,
Que quelques mauvais apôtres,
Que l'hiver ou la neige à mon cou,
Pour que je perde patience,
Et j'ai calmé ma violence,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Les temps d'hiver et d'automne,
De nuit, de jour, et personne,
Vous n'étiez jamais au rendez-vous,
Et de vous, perdant courage,
Soudain, me prenait la rage,
Mon Dieu, que j'avais besoin de vous,Que le Diable vous emporte,
D'autres m'ont ouvert leur porte,
Heureuse, je m'en allais loin de vous,
Oui, je vous fus infidèle,
Mais vous revenais quand même,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

J'ai pleuré mes larmes,
Mais qu'il me fut doux,
Oh, qu'il me fut doux,
Ce premier sourire de vous,
Et pour une larme,
Qui venait de vous,
J'ai pleuré d'amour,
Vous souvenez-vous ?

Ce fut, un soir, en septembre,
Vous étiez venus m'attendre,
Ici même, vous en souvenez-vous ?
A vous regarder sourire,
A vous aimer, sans rien dire,
C'est là que j'ai compris, tout à coup,
J'avais fini mon voyage,
Et j'ai posé mes bagages,
Vous étiez venus au rendez-vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je tenais à vous le dire,
Ce soir je vous remercie de vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je suis venue pour vous dire,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous...


CLARO que agora aquí escoitando acordome doutros versos

DIS QUAND REVIENDRAS TU?

Voilà combien de jours, voilà combien de nuits,
Voilà combien de temps que tu es reparti,
Tu m’as dit cette fois, c’est le dernier voyage,
Pour nos cœurs déchirés, c’est le dernier naufrage,
Au printemps, tu verras, je serai de retour,
Le printemps, c’est joli pour se parler d’amour,
Nous irons voir ensemble les jardins refleuris,
Et déambulerons dans les rues de Paris.

Cuántos días, cuántas noches
Cuánto tiempo ha pasado desde que te marchaste?
Me has dicho que éste será el último viaje,
Para nuestros desgarrados corazones éste será el último naufragio,
“En primavera, verás, estaré de vuelta
La primavera es hermosa para hablar de amor
Iremos juntos a ver los jardines florecidos
Y deambularemos por las calles de París”.


Dis, quand reviendras-tu,
Dis, au moins le sais-tu,
Que tout le temps qui passe,
Ne se rattrape guère,
Que tout le temps perdu,
Ne se rattrape plus.

Di, cuándo volverás?
Di, sabes al menos
Que el tiempo que pasa
Apenas se recupera?
Que el tiempo perdido
Ya no se recupera.


Le printemps s’est enfui depuis longtemps déjà,
Craquent les feuilles mortes, brûlent les feux de bois,
A voir Paris si beau dans cette fin d’automne,
Soudain je m’alanguis, je rêve, je frissonne,
Je tangue, je chavire, et comme la rengaine,
Je vais, je viens, je vire, je me tourne, je me traîne,
Ton image me hante, je te parle tout bas,
Et j’ai le mal d’amour, et j’ai le mal de toi

La primavera pasó hace ya mucho tiempo
Quebrando las hojas muertas, llenando los fuegos de madera
Al ver París tan bello en este final de otoño
Languidezco de repente, sueño, me estremezco
Cabeceo, me hundo y como una cantinela
Voy, vengo, me giro, doy vueltas, me arrastro
Tu imagen me obsesiona, te hablo muy bajo
Y tengo mal de amor, y tengo mal de ti.


Dis, quand reviendras-tu,
Dis, au moins le sais-tu,
Que tout le temps qui passe,
Ne se rattrape guère,
Que tout le temps perdu,
Ne se rattrape plus

Di, cuándo volverás?
Di, sabes al menos
Que el tiempo que pasa
Apenas se recupera?
Que el tiempo perdido
Ya no se recupera.


J’ai beau t’aimer encore, j’ai beau t’aimer toujours,
J’ai beau n’aimer que toi, j’ai beau t’aimer d’amour,
Si tu ne comprends pas qu’il te faut revenir,
Je ferai de nous deux mes plus beaux souvenirs,
Je reprendrai la route, le monde m’émerveille,
J’irai me réchauffer à un autre soleil,
Je ne suis pas de celles qui meurent de chagrin,
Je n’ai pas la vertu des femmes de marins.


Aunque todavía te ame, aunque te ame siempre
Aunque no ame a nadie más que a ti, aunque te ame de verdad
Si tú no comprendes que debes regresar
Haré de nosotros dos el más hermoso de mis recuerdos
Retomaré el camino, el mundo es maravilloso
Me calentaré al abrigo de otro sol
Yo no soy de las que se mueren de pena
No tengo la virtud de las mujeres de los marineros.


Dis, quand reviendras-tu,
Dis, au moins le sais-tu,
Que tout le temps qui passe,
Ne se rattrape guère,
Que tout le temps perdu,
Ne se rattrape plus…

Di, cuándo volverás?
Di, sabes al menos
Que el tiempo que pasa
Apenas se recupera?
Que el tiempo perdido
Ya no se recupera.


e LA SOLITUDE ... , en fin, investigade, escoitade, namorademos (dela, dos vosos namorados, ou do mundo mesmo), vivide, ride, cantade e por suposto SEDE O MELLOR DA HUMANIDADE :D

jueves, 7 de julio de 2011

Wings of desire


Non hai nada mellor que vir á biblioteca para inspirarte, para inspirarte en todo menos no que en realidade tes que facer. Nesta maldita biblioteca de cristal que parece máis un bar que unha biblioteca, a xente falar, ri, come, bebe, e teclea. Estou na zona wifi, entre o bello arquivo da biblioteca, ninguen o usa. As fichas esquecidas repousan neses ficheiros metalicos e frios tan dos anos sesenta, recordan ás neveiras dunha sala forense, son a morgue do tempo e o saber. Se levanto a cabeza poido ver os pasillos da sala de lectura, no primeiro andar, a xente pasea tranquilamente entre as estanterías, como se enrealidade non buscasen un libro concreto. Ás veces imaxino que entre nos están os anxos de “Der Himmel über Berlin”/ “Wind of desiere” ( O ceo sobre berlin), ás veces imaxino que un deles le o que estou a escribir e me pon unha man no ombreiro como dicindome: isto que escribes é pura melindrez e tontería, sen calidade e sen interese, pero sigue intentandoo …
Fora chove de vez de en cando, catro gotas idiotas fan que me pregunte por que demo se me ocorreu a idea de por un vestido de verán. Xa me lembro: o sol das oito da maña espertoume dunha lavazada na cara para botarme da cama e quedar el co meu sitio. Que o sol este a durmir no meu cuarto é a única razón que explica que nada máis poner un pe fora del o día se nubrara. Preguntome por que demo non regresei á casa é me cambiei. Si, xa me lembro: a esperanza é o ultimo que se perde.
A pesar de todo á scores do día son fermosas, baixo o ceo, entre branco e cincento, repousan os xardíns da verde e pequecha Göttingen. Unha taza branca, das que forman parte do exercito de tazas das cafeterías universitarias ( alias Mensas), esta refuxiada da choiva baixo o marco dunha das grandes fiestras da biblioteca. Miroa e dame lástima, ela sabe que a esqueceron, e que pasa moito tempo antes de que un novo café lle devolva a vida.
As ás do desexo non se extenden hoxe sobre vin, nin hoxe nin nunca … ninguén desexa estudiar para os exames, incluso cando aquelo que estudia é o “amor da súa vida”. Por que igual non aprendin moito alemán, nin moita arte, pero o que teño claro e que Göttingen me fixo recordar por que quería ser un proxecto de historiadora da arte. LONGA VIDA Á ARQUEOLOXÍA!

sábado, 18 de junio de 2011

Como a mazá colorada ...

... todos a queren coller.
Estaba escoitar a Treixadura, a súa musica ponme feliz, contenta como un paxariño entre raiolas de sol e polas de loureiro.
Fai moito que non escribo un post destes automáticos, sen tema e sen dirección, so palabras e palabras encadeadas que van e veñen polos dedos, as dedas, o cerebro e as teclas e penso, mentres as miñas mans entran neste frenesí automático, que eu houbera casar con John ( Para saber máis ler: Como agua para chocolate. Laura Esquivel) ou que tristemente comprobo como esa fascinante teoria do amor liquido segue presente no meu día a día na rede, ou como pouco a pouco se comberte na primeira e principal ley erasmus iso de que: a xente vai, a xente ven ( e ti nunca quedas no mesmo sitio). Ahi esta a explicación de por que os erasmus sempre estan con erasmus ...
( un momento, chamánme por Skype)

miércoles, 15 de junio de 2011

Greiswald, luz de Dios.


Hay siete ciudades que aún llevan el titulo de hanseática: Stralsund, Wismar, Lübeck, Anklam,Demmin, Rostock y Greifwald.

La última cuenta con la segunda universidad más antigua del norte de Alemania ( después de la de Rostock), y se encuentra en el noreste alemán, en una preciosa bahia cerrada por las islas de Rügen y Usedom. Su origen es un monasterio cisterciense cuyas ruinas, pintadas en varías ocaciones por el pintor Caspar David Friedrich (natal de Greifswald!)se encuentran en el cercano pueblo de Elden.

Cada dos años se celebra un festival internacional de estudiantes al que acuden universitarios de todo el mundo. [si teneis memoria fotográfica seguro que alguno de vosotros vió los carteles de dicho festival a la entrada de la biblioteca de humanidades en el campus del milan. A los que os interese: el año que viene se vuelve a celebrar y si queréis participar tenéis que inscribiros].

Respecto a Friedrich solo tengo que decir que todos esos fabulosos paisages románticos nacidos de su pincel tienen su origen en las maravillas de esta zona del norte alemán: los mares de nubes, los rayos de sol que se cuelan por entre las nubes, los atardeceres rojizos, los campos de amapolas, las ruinas entre niebla rasa ... Incluso los acantilados de Rügen tienen tanto de invención como de real ...

martes, 10 de mayo de 2011

Galicien, was?, wo? - Galicia baixo ollos alemáns


Liebe Deutschebesuche heute schreibe ich noch mal auf galicisch ( es ist die richtige Wort?)denn ich habe Artikeln aus Der Spiegel genohmmen, aber ich werde auch einige Eklärungen auf Deutsch machen. So, alle Leute können geniessen. Wenn es fragen gibt, macht ihr ein Kommentar, es wäre seeeeeeeeehr schon euch zu antworten ...

So ... loss!




Queridos galegos, galegas, non galegos e non galegas que a pesares de todo faredes o esforzo de ler neste idioma e liebe Deutsche. Onde fuzaba eu en articulos de Der Spiegel para saber que pensaban de nos, os galegos (e dos españois en xeral). Os alemáns saben de nos que somos o paraiso dos baños termáis.
Traducindo os puntos importantes serían:

1. Hay máis sitios a parte de Santiago de Compostela.
2. San Xenxo, por exemplo. E ollo! Escriben SAN XENXO !!! Non podian ser menos.
3. Temos balnearios entre duas e cinco estrelas!!
4. 300 festas gastronómicas
5. Somos o lado oculto de España
6. Con tanto eucalipto somos algo australianos ( Logo dice que non teñen humor aleman, pero a verdade a min dame medo como escriben nesta revista. Iso é retranca e o demáis tonterias!!!)
7. Os gaiteiros contrapostos á corrida de touros. Clima Atlantico contra duro sol.

Der Spiegel hat Recht bis hier: mehrere schone Orte als Santiago. Gute Terme. Eukaliptus wie in Australien zum Unglück. Hat ihr gut gelesen? Keine Stierkampf sonder Dudelsack!.
Un was noch??? Wie weiten zu lesen: Kastanienfestival in Europa


Unha breve mención para Galicia e o seu Magosto. Pero polo menos contaronnos. [Ich werde euch ecklären wie ein Magosto ist, aber auf andere Post. Ok?]

Auch muss mann sagen über Galicien ( tamén se debe dicir sobre Galicia)


Die einsamen galicischen Atlantikinseln im äußersten Nordwesten Spaniens gehören zu den schönsten Nationalparks auf der Iberischen Halbinsel. Schroffe Steilklippen, schneeweiße Strände und Spaniens größte Möwenkolonie machen den Besuch auf den "Inseln der Götter" zu einem unvergesslichen Erlebnis.


É dicir que o parque das illas Atlánticas ven a ser coma "as islas dos deuses". ( non me extendo por que todos coñecemos a grandes rasgos esas illas)

Tamen saben que quen ten medo perde. Aqui tedes un artigo sobre os percebeiros. Hay outro artigo sobre catoira: Der wikinger kommen!

Pero sen dubida o mellor artigo de todos é este:

Wolfsmenschen, Muschelsucherinnen und gute Hexen: Das entlegene Galicien ist vielerorts ganz untypisch für Spanien. Hier gibt es Berufe, die sonst nirgends ausgeübt werden, und keltische Riten aus uralten Zeiten.

Lobisomes, mariscadoras, e boas meigas: as lendas etnograficas galecas son en moitas maneiras moi atipicas en comparanza co resto de España. Aqui hai traballos que non se terían nunca e ritos celtas de tempos temotos.

O artigo acaba cun: die Dorfbewohner von Allariz abends in den uralten Tavernen aus Stein und Holz und erzählen von Hexen, Wolfsmenschen und alten Keltensagen.

Os habitantes de Allariz [como noutros pobos de galicia] encontrase á noitiña nas tabernas de pedra e madeira e contan historias de meigas, lobismones e vellas sagas celtas.

Do que deduzo que:
1. vivmos un chisco ainda como na idade de pedra, pero somos calidos e acolledores, como unha noitiña de verán na taverna.
2. Somos o mais exotico de España ( por que nos chaman sempre atipicos, e cara oculta de España)
3. Somos celtas. Isto afirmano baseándose nas pervivencias linguisticas e toponimicas, por que a verdade non encontrei ningun outro artigo que fale do celtismo galego (iso que din que se inventou no XIX por aquelo do florecemento do nacionalismo galego). Se somos celtas ou non non o penso discutir, non hai probas materiais dos feitos, do que teño probas é de que tal é como esta a arqueoloxia galega, no futuro calquera cousa podería pasar. Adicareille un post a esto do celtimo.

NEIN NEIN NEIN, meine libe Deutsch. Wir treffen uns nicht in Tavernen, um über Hexe zu sprechen. Aber es ist sehr nett wie die Deutschen über Galicien reden. Viel Dank!

lunes, 9 de mayo de 2011

Bibliotecas plurilingues. Falemos claro

Ós alemáns como falan alemán, resultalles moito máis sinxelo aprender outros idiomas

MENTIRA COCHINA

Os alemás como saben que o alemán é dificil e que dificilmente no gran mundo encontraran a alguen con quen comunicarse teñen claro que han de aprender outras linguas. entre elas as que hoxe se utilizan como linguas francas. É dicir: o ingles. Como segunda lingua soen optar polo español, dado que media sudamerica fala dito idioma. E como terceiras linguas quedan frances e italiano, os casos de estudo do postuges tamén se dan.

Pero a parte destas ganas de comunicación que os enbriagan, cando un entra na biblioteca universitaria, a parte de darlle un colapso pola visión de centos de miles de suculentos titulos, se se deten un pouco e pasea entre as estanterias ( de humanidades polo menos, non sei das outras) decatarase que entre os titulos alemáns hay outros en linguas europeas entre as que se encontran o sueco, o fines, o holandes e o catalán (galego non vin aínda). Pero non contentos con iso, ás veces dase o caso de que aparecen libros en chines, xapones ou coreano ( non sei distinguir de todo os caracteres, aínda), en arabe, arameo e sánscrito.

Na clase adicada ós momumentos paleocristians na peninsula ibérica a primeira recomendación foi: quen non saiba español pode ir pensando en retirarse, a bibliografia esta en castelán e catalán. A sgunda recomendación foi: a prendende linguas, non importa cal, español esta ben, ingles tamén, pero se podedes aprende outra tamén, e deixademe que felicite a Frau XXXX dixeronme que esta a aprende árabe, moi ben.

Os alemáns non son superhomes. Só teñen as metas claras. Non é que saiban chines, xapones, arameo, pero teñen claro que se a publicación é boa, é mellor tela, sexa na lingua que sexa, por que sempre pode vir alguén a que lle sirva. Mentras tanto en Oviedo e supoño que no resto de universidades, seguramente tamén debido á falta de cartos, as bibliotecas estan para ir a pasar apuntes con bolis de cores e papar moscas, por que teñen medo de comprar titulos noutras linguas, por que os alumnos non os leran, pero así tampouco sentiran nunca a necesidade de aprender outra lingua, se todo o que se lles da esta en castelán. Esperamos por traducción que xamáis van a chegar dada a baixa consideración que ten este traballo e dado o grado de especialización que require na materia.

Ós españois dasenos moi mal aprender outras linguas.

MENTIRA COCHINA

O que pasa e que non se fonmenta dita aprendizaxe cando. Vale, pode que dado que o noso idioma é un chisco simple, nos resulte dificil si, pero e que? Na superación desa pequena dificultade esta o coñecer o mundo.

Tiven que vir a Göttingen, para poder leer libros de cabeceira de historia da arte que non estan traducidos ós español como por exemplo a biografia que Dominico Bernini escribiu sobre seu pai, Gian Lorenzo Bernini ( alias “o pijo”).

Podemos sentarnos nunha esquina escura e lamentarnos do estado das nosas universidades e bibliotecas ou espabilar e facer algo. Eu de momento espabilei e opto por devorar o que se me poña por diante antes de ter que se arrancada desta terra de ensoño intelectual.

Por outra parte querovos falar do que din en chamar a “literatura soterrada”, esa literatura de calidade dificil de rastrear por librerias e a veces ata case imperceptible na rede e que esta constituida por todos eses libros que merecen unha traducción ó noso idioma pero que non estan traducidos. Por que, amigos, evidentemente a traducción esta suscrita á demanda do publico é suxeita o tiron publicitario de premios e existo de ventas. Asñi pois temos o exemplo de Herta Müller que ata o 2009 só tiña un libro ( senón dous) traducido ó castelán. Segundo lle concederon o nobel as editoriais revolucionaronse para sacar traduccións. E velaí Monika Maron, tamén cronista dunha época convulsa, como Crhista Wolf, e ignoradas pola lingua castelá. Elas son os exemplos que agora mesmo máis frescos teño, pero sairanme moitos máis conforme me mergulle nesta literatura. Baixo todo ese fume de best sellers que inunda as librarias, hai unha literatura suculenta e escondida noutras linguas e nosa propia que debería ter máis forza en mans de lectores con criterio.

Sempre me dixeron que ler era bo, fora o que fose, o caso era ler. Agora dubidoo, a caso non coñecedes a lenda de don Quixote?

jueves, 5 de mayo de 2011

Onde estan as universidades

Ás veces cando entro en blospost, arriba de todo voulle dando á pestaniña de “ver siguiente blog”. Uns van, outros veñen, e descubrese verdadeiramente un mundo paralelo cheo de información, a veces persoal e outras máis global.
Descubrin por exemplo un blog que denuncia o estado desastroso do patrimonio Valenciano. E pensei: haberá un galego?
Descubrín tamén moitos blogs de viaxes e Erasmus. E xa non me sentín tan sóa.
Descubrín tamén blogs sobre lingua. Pero boto en falta aínda os que xa non están activos
E así, de blog en blog fun pensando … Se verdadeiramente me leran e se verdadeiramente fora boa comunicadora, poderíamos entre todos conseguir algo do que nos propuxeramos. E decateime que como todo blogueiro comezaba a nacer en min un certo sentimento de megalomanía, derivada desa inmediatez acción – reacción de toda rede social. É e que os blogs non deixan de ser iso, redes sociais de intercambio de información.
Galicia existe, así o atestemuñan os blogs do blogomillo, e Lugo deberá berrar un chisco máis alto.
Onte sen máis, nunha clase sobre a arquitectura dos primeiros cristianos na península ibérica houberon de referirse a Santa Eulalia de Bóveda como “un pequeño ninfeo en Galicia”, posto que referindose polo nome ningún dos presentes saberían de que se estaba a falar [recordovos que estou en alemaña e no centro de publicacións arqueoloxicas altomedievais máis reputado]. E logo acordeime do sartego do Conde Santo, probablemente do século IV, que aparecia marcado cunha cruceciña nun mapa. O resto de sartegos distribuianse ó pe dos grandes ríos ibéricos e so o de Vilanoba de Lourenza brilaba coa cruceciña soiño.
… E logo de ver a cruceciña acordei as palabras do meu profesor “idevos acostumando a encontrar cada vez máis publicacións en catalán, as mellor feitas con diferenza ó resto de España, basta ver que ata tapas duras teñen. En fin xa sabedes que en España se falan máis linguas, esta o CASTELAN e logo o catalán … ” No momento doeume a ausencia do galego, aínda que non viña a conto mentalo dado a ausencia de publicacións en galego. Outras veces teñenme preguntado “¿en España tamen se fala outra lingua non, o catalán, ti falas catalán?”, non creo que poidades imaxinar a dor de tripas que me entra cando escoito algo así. Sei que non é culpa deles, que preguntan na súa inocencia, como non é culpa deles que pensen que o galego é un mero dialeto, mentras o catalán é unha lingua. A culpa é nosa, algo esta a fallar. E eu o único que poido facer é aclarar as cousas, sorir amigablemente, falarlles un chisco en galego e preguntarme onde están as nosas universidades. ONDE ESTAN AS UNIVERSIDADES GALEGAS!!!!!

lunes, 2 de mayo de 2011

Endmoränen


>>Monika Maron ist ein eindringliches, bewegendes,stilistisch virtuoses Buch gelungen<< Franfurter neue Presse.

Warum wollen Sie die Welt verstehen? Verstehen Sie Ihren Mann? Verstehen Sie Ihre Tochter? Oder mich? Mann kann die Welt nicht verstehen. Und wer es verscuht, wird depressiv oder verrückt. [Aber was haben Sie gegen Goethe? Der Wußte jedenfalls, was passiert, wenn jemand unbedingt verstehe will, was die Welt im Innersten zusammenhält]

Ich habe das ganze Buch gelesen aber natürlich kann ich nicht eine wissenschaftliche Kritick schreiben. nur kann ich sagen dass alles die ich verstanden habe, hat mir gefallen.
Ein Buch das mit einem Anfang endet, musste einfach ein gut Buch sein.
Frauen, Männer, und etische Fragen stellen sie sich nebeneinander um eine Nachdenken über dem Lebe zu bauen. Das Lebe das schon vorbei ist und das Lebe das vor uns noch bleibt umzu geniessen.

Der Titel könnte nicht besser sein!!

... Wir alle hatten plözlich das Gefühl, dass unse wirkliches Leben erst beginnt. Und Jetz, ein paar Jahre später, hat mich die Ahnung, eher die Furcht, befallen, es könnte schon wieder vorbei sein mit dem eigentlichen Leben, weil es zu spät angefangen hat, weil wir gar nicht mehr dran sind mit dem richtigen Leben, sondern dass für uns bald diese öde lange Restzeit beginnt, zwanzig oder dreissig Jahre Restzeit ...

lunes, 25 de abril de 2011

Verliebt in Berlin III. Adolph von Menzel



(ich bruache auf Spanisch zu sprechen, Entschuldigung)
Y alli estaba yo, delante de Menzel. Y se me heló la sangre. Todo lo que sabía de el se esfumó ante sus obras. Las pinceladas leidas e imaginadas no se correspondían con lo que tenia enfrente. Un trabajo fino e interesante en el que era inapreciable el rastro del pincel. Allí fue donde su obra comenzó a gustarme un poco más, donde comence a comprenderlo un poco mejor. Allí, cerca de Bendemann y entre otros mestros de la pintura alemana del XIX

martes, 12 de abril de 2011

Verliebt in Berlin II

Es war gut, schön, ich habe euch gesagt dass auch super war, aber jetz bin ich nicht mehr sicher. Berlin ... ich habe drei Jahre gewartet und dann, als ich da war, mein Herz hat nicht schnell gelauft. Ich glaubte dass sein werde wie die erste mal dass ich die Dom von Köln gesehen habe. Mein Gott! Köln !!!
Aber Berlin ist Super. Gross und nicht Gross, grau und nicht grau. Schweirig zu beschreiben. Muss ich noch mal gehen ...

Der gelbe Wurm in dem graue Berlin lauft durch die Museumsinsel schnell. Kannt man nicht vorstellen wieviel Schätze darein sind, wieviel verstolen, zerstoren würden ... der blaue Tür von Ischtar erscheint wie in einem Traum, die Löwen schauen uns mit seine Auge aus Stein. Die Lamasus schauen die Besuche ... Nefretete regiert in einem einzige raum, ganz alleine, ganz schweigend, mit dem Nilo im seinem Herz und die zwei Ägitums auf seinem Kopf.

Der gelbe Wurm in dem grosse Berlin lauft durch die Museumsinsel schnell. Wenn die Wind kommt die gefallende und braune Blätten machen Strudeln. Die Siegesaule gegen dem Wind, der Wind gegen die Siegesaule ... Jemanden in Brandemburg singt.

Der gelbe Wurm in dem grosse und graue Berlin lauft nach dem Sonneuntergang durch die Museumsinsel schnell.

jueves, 31 de marzo de 2011

Eichhörnchen

Meine verruchte Deutsche,
Ich liebe euch. Einfach so, ich bin total verliebt. Ok, Jetz bin ich sicher dass ich denkt: oh man .. erzahlt uns etwas dass wir noch nicht wiessen, biiiitteeeeee!!
Schöne Museums, schöne Land, nette Leute ... ok, nette ... vielleicht muss ich mehr nette und freundlich sein. Ja. Neues Ziel fur die Sommersemester: nett und lieb sein.
Ich glaube dass ich so viel unsympatische Erasmus getrofen habe. Ja, wircklich. Zum gluck es ist auch sooooo viel nette und sympatische Leute, erasmus und deutsche :D. Jetz kommt die Fruhling und hoffe ich dass wir ein Grill machen können :D ... wie in Galzien. Wenn ich es schaffe, werde ich mich als zu Hause fühlen. Ich habe keine Wörte wenn ich die andere mit seine Grillen in Garten sehe, bin ich neidisch.
Die Eichhörnchen. Ich liebe auch sie. Sie sind in der Stadt, nicht in Zentrum aber rund der Stad. Rennen und suchen seine Lebensmittel, sie sind wircklich süße. Es ist kömisch für mich denken dass in eine Stadt kannt man Eichhörnchen sehen. Ja, Ich weiss dass Göttingen ein Dorf ist aber ich wohnte auf den Land für 17 Jahre und ich habe keine gesehen in dem Nahe von meine Hause! Und die Hasen? Warum Münster ist voll mit Hasen? Kann es jemande mich erklähren? Die einzige hassliche Tiere sind diese Ratte mit Flügel die die Leute Tauben heißen. PUAG.

Ausserdem Eichhörnchen ( diese ist wircklich eine lustige Worte), die Tauben, Göttingen ist fast leer für mich. Das lustiges Dinge ist dass wen du jemanden in Göttingen kennst, dann diese Jemanden kennt ein Freund von dir oder ist dein Nachbar und so weiter ... wircklich klein meine süße Stadt, deswegen macht ein bisschen Angst zu augehen, alle Leute wird dich kennen, und du wirdst alle Leute kenne: lustig/kömisch.

viernes, 18 de marzo de 2011

Patrick

Heute war San Patrick’s Day in Göttingen. Nichts besonders, aber die Dudelsacken haben ihre Klageln auf den Straße von Göttingen verbreit. Ich wüsste nicht bis heute wie ich meine Band, mein Kleid und meine Musik vermisst habe. Viel Leute hat mir gefragt: hast du Heimweh? Nein – sagte ich immer mit eine große Gegrinse auf dem Mund. Aber schon, manchmal vermiss ich Dingen: die süßigheinten von Karneval, meine Musik, mein Muttersprache ( das keine Spanisch ist). Heute war ich da, auf der Straße. Regen, Wolken, Grauer Tag, Kalt, Ruhe, wie Oviedo, wie Galizien. Heute waren da die Dudelsacken, wie in Oviedo, wie in Galizien.
Als ich „Amazing Grace“ gehort habe, habe ich mich bemerckt dass meine große Liebe im Welt, der einige der mich erfruent könnte, der einigie mit dem ich wircklich gelacht habe, der einige mit dem Spass hatte, diese große und suße Liebe ist für mich vorbei. Er wird nicht wieder bei mir kommen. Andere werden mit ihm lachen, mit ihm leben, mit ihm erfharen. Heute wüsste ich endlich dass ich immer alleine sein werde. Ohne ihn bin ich nur was ich bin. Die Erinnerung sind die einige Dingen dass ich von ihm habe: die Konzerten, die Erprbungen, die Leute die dir schaut, die Tension, die Augen von deine Kollegen, der dunkel Laut der „Roncón“. Meine große Liebe in Welt wird nicht bei mir sein und das ist nur für meinem Schuld, ich habe ihn allein gelassen.

jueves, 3 de marzo de 2011

El placer del punto final ...

Escribir un examen y sentirse libre.
zanjar una discusion y pasar página.
Saborear el último sorbo de café.
Leer la ultima frase de una novela.
Cerrar la puerta sin saber si te volveveré a ver ...
Los puntos suspensivos son crueles y desesperanzadores. No se sabe que viene tras ellos. Al menos con el punto final tenemos la certeza de que todo lo que se ha escrito antes permanecera envuelto en las nieblas del recuerdo y el pasado.
Aunque bien mirado, la incerteza de lo que se escribirá despues debería aterrarnos por igual ...

martes, 15 de febrero de 2011

Despedidas

Cada vez es peor, cada vez duele más que te arranquen un trocito de alma, como si con cada despedida te acercaras más y más a la permanente soledad. Se van aquellos con los que has compartido mucho y duele, pero se van también aquellos con los que quisieras haber compartido mucho, y eso es peor. Saber que pierdes por siempre la oportunidad de haberlos conocido, y saber que en muchas ocasiones ha sido por tu culpa, por repetidos errores y malentendidos que ninguna de las partes ha tenido el valor de aclarar. Es así la vida, unos vienen otros van, unos dejan huella y otros podrían haber dejado más. Y lo peor es saber que los recordarás siempre: quizás solo un nombre, solo una cara, o miles de recuerdos maravillosos; pero nunca sabrás si ellos se acuerdan de ti, de tu nombre, de tu rostro, de los momentos compartidos, sean muchos o pocos … es lo mismo de siempre: temer la soledad y el olvido.

viernes, 11 de febrero de 2011

Vier Monate !

… Vier Monate als erasmus Studentin ... VIER !!! IN DEUTSCHLAND!!! Ich glaube dass ich nicht so viel genissen habe. Naturlich wir haben „Party“ gemacht, wir haben „exkursionen“ gemacht. Aber in Uni ... in uni ist anders. Melodi lebt in ein paraleles Welt, sie flipt mit Kunstgeschichte hier aus Sie will alles machen und sie will auch nicht so viel arbeit haben umzu besser geniessen diese super Land. Ja, mein Deutsch hat nicht verbessen. Ein bisschen vielleicht, aber nicht viel . Vier Monate und für mich ist noch unglaublich dass ich hier bin. Ich weiss nich wie es passieren kann. Ich bin nicht in Frankreich, oder in Italien, nein, ich bin in Deutschland und ich finde es super! Duetschland, ich habe nie an Deutschland oder an Deutsch gedacht. Wann war ich total in Deutschland verliebt? Ich weiss nicht. Der Liebe ist der Liebe aber manchmal gefahrlich ... fünf Monate mehr mit Angst um meinen Liebe zu verloren ...
... Vier ist ein gut Zahl. Die vier Jahreszeit, die vier fantastischen, die vier Elementen, ... Vier Monate und Melodi musst schon ihre Leute verabschieden. Sie hat keine Lust. In Deutschland die Dingen kommen immer langsam, sie brauchen ihre Zeit, die deutschen brauchen ihren Zeit. Aber in Erasmus ist gibt keinen Zeit. Und jezt, jezt alles lauft gut und schnell. Ok, immer ist gut gelauft aber jezt alles ist besser ... Jezt wenn wir uns gut vertehen, mussen sie lossgehen, nach dem Welt. Verstehen es ist nicht nur sprechen und jede worte kennen, es ist auch die andere Persone kennen un kennenlernen.
Ich bleibe hier und sie gehen loss aber ich konnte nicht vergessen dass sie haben mir geholfen, ohne mich kennen. Sie waren meine Lehre, sie sind meine Lehre, und ich hoffe dass sie meine lehre in Zukunft auch werden . Ich danke ihnnen dass heute ich weiss wo ich Marzipan einkaufen muss, wie ich den Reichstag besuchen kann, wie Mitfahrrengelegenheit benutzen kann, wie ein Lebenslauf auf Deutsch schrieben kann. Ich danke ihnen. So einfach: DANKE DANKE DANKE.
Und ich danke euch auch, die Leute dass mich immer gesagt hat: kommt nach Deutschland oder bleibt in Deutschland. Leider, meine Freunde, meine gute Freunde sind nicht mit mir um ein Kaffe zu trinken, um ein Film zu sehen, oder ein Museum von Modernenkunst zu besuchen ... ich vermiss ihnen. Meine Freunde, meine andere Familien ... ich wollte mit euch diese erfahrung verteilen ...