Mostrando entradas con la etiqueta patrimonio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta patrimonio. Mostrar todas las entradas

martes, 8 de mayo de 2012

O parque do pasatempo

Por terras galegas extendéronse tempo atrás obras deliciosas vidas de america, ou polo menos, nacidas de cartos americanos: A arquitectura indiana, esquecida ata hai ben pouco, senón pola historia si polas xentes e os concellos que deixaron que as obras desta época se degradaran ata extremos insospeitados,   volve tomar color e presencia nos cascos históricos. 

Betanzos é, sen dúbida, un dos mellores exemplos de como os cartos de américa non só enriqueceron a alguns galegos senón que axudaron a mellorar a calidade de vida dos cidadans das vilas e cidades ás que retornaban os emigrados. Así pois a vila de Betanzos deveulle ós irmáns Garcia Naveira as súas escolas municipais, un sanatorio e ata un refuxio de nenos. Pero, evidentemente, todo cidadan, unha vez cubertas a súas necesidades básicas ( sanidade e educación) tamén necesita dun lugar de recreo no que entablar vinculos sociais, descansar, evadirse e pasar momentos familiares, para todo iso contaba Betanzos cun extenso e fermoso parque sufragado tamén polos irmans Garcia Naveira: O parque do Pasatempo. 

Da súa extensión de 90.000 metros cadrados só queda hoxe a décima parte, e menos queda seguramente da súa beleza de antano. Grutas, pasadizos subterraneos, un mirador chino, a mezquita de Mohamed Ali, o parque do Retiro e graciosos retratos dos promotores da obra, así como reloxes coas horas de cada uso horario eran algunha das maravillas que se encontraban aquí. Había no seu proxecto un evidente sustrato educativo sobretodo visible na incorporación dun xardín botánico con especies vexetáis de tódolos continentes. 

A entrada non era libre, excepto para os escolares, sen embargo é de sinalar que os cartos recaudados estaban destinados a sufragar os gastos de mantemento do asilo de Betanzos, obra tamén dos irmáns García Naveira.


Da historia en si do parque non sei máis que a que poido ler por algunhas páxinas de internet, e a miña memoria fotográfica non é tan boa como para recrear con perfección cada detalle do visto na miña única visita a tal obra. Teño que recoñecer sen embargo que volvería a visitar tal lugar, pero iso si, esta vez soa, para degustar ata o máximo cada recuncho do que debeu ser algunha vez un lugar exquisito. Xa sabedes, menos tortilla e máis Pasatempo !



lunes, 23 de abril de 2012

Turismo de lo abandonado.


Hace unos cuantos años se puso de moda el necroturismo, y ahora que ya hemos admitido que esos lugares de descanso tienen también cosas bellas que ofrecernos, se abre un nuevo camino para el turismo silencioso y diferente. El turismo de lo abandonado.
Aquí y allá se extienden por nuestra geografía edificaciones, sobretodo de carácter industríal totalmente abandonadas, cayéndose a pedazos o siendo nido de gatos en celo. Esqueletos de un tiempo diferente que se han quedado totalmente obsoletos. Hay unos cuantos atrevidos que armados con cámaras los asaltan tácitamente de vez en cuando. Si os gusta la adrenalina pero no bajar rápidos de un río o hacer puenting, esta podría ser vuestra nueva afición. Combinar lo bello de un tiempo pasado, con la morbosidad del allanamiento tiene que ser un buen cóctel.
Los enamorados de la fotografía tienen en esta clase de lugares un oasis por descubrir. Los enamorados del arte formas de familiaridad oculta o lejana. O los preocupados por el patrimonio una forma directa para conocer el estado del mismo y dejar que les asalten las lágrimas ( aunque para esto baste con abrir el periódico o poner el telediario todos los días).
Bueno, si alguno de vosotros se anima, debería seguir cuatro normas básicas:
1.       Entrar sin ser vistos.
2.       No dejar rastro.
3.       No levarse nada.
4.       No revelar la ubicación del lugar.
5.       No modificar el estado de esos lugares
6.       No entrar si se advierte peligro.



He aquí un ejemplo:

lunes, 29 de agosto de 2011

Extranxeiros

Onte miraba eu un escaparate dunha xoieria camiño da Portada de Praterias ( Santiago) cando ó lado meu un extranxeiro ( español de terras non galegas) vocieferaba: esto no es un poco caro?! Mentras a muller, que non era quen de recoñecer todos aqueles deseños de prata e azabache non dicía nin chío.
O home abrumado ante tales artes seguiu preguntando: pero … ¿Qué es?, ¿plata? Eu fixen como que non entendía e comecei a falar con miña nai que estaba ó carón: pois a min non me parece caro, os meus pendentes para o traxe regional costaban máis ou menos o mesmo ca ese par d’ahi, e estes levan un chisco máis de labor. Miña nai asentiu, deixandome disfrutar un anaco máis da vista do escaparate (se por min fora comprabaoo todo, son vos tola pola prata e o acibeche, ben o sabedes). O home, que ainda que era extranxeiro ben entendia o que eu dicía ( xa sabedes, cartos son unha lengua universal), comezou a apreciar mellor os materiais que alí via, e foise xunto coa muller, quen dixo: esos diseños de fantasía son bonitos.
A min revolveronseme as tripas, por que … fantasía, fantasía non é, se se pon ven o ollo podense distinguir formas vexetais estilizadas, e xa por non falar do traballo que levan: filigrana e granulado, combianados con placa simpre de prata envellecida e engaste de acibeche a cabuchón. ( o azibeche, polas súas caracteristicas morfoloxicas non se debe traballar en facetas, senón en cabuchon, é dicir, como facendo ollos redondos que se engastan nun oco á medida). En fin … Extranxeiros …

viernes, 12 de agosto de 2011

Querida señora Lago

Querida Señora Lago, gustaríame responderlle a unha cantas cousas. Pero paso. Coma vostede e os seus ben din: sempre repetimos os mesmos argumentos. Debe ser por que andamos todos metidos nun circulo argumentativo ... aqui falla algo: os argumentos, os debatentes ou a maior do debate ... que sei eu, non teño nin idea de retorica nin de filosofia, O unico que sei é que estou CANSA.
CANSA de ver como tiran o PATRIMONIO MOBLE E INMOBLE (idioma incluido). Por que, señora Lago, por se non o sabe a lingua galega é patrimonio da comunidade autonoma de Galicia. Espere! é verdade, as comunidades non posúen nada, son as persoas. Ousexa que ... por esa regla de tres o ladron do Códixe Calixtino esta no seu dereito de quedar con el? Ou o concello de Coruña pode facer o que queira coa Torre de Hercules ( o concello ou quen teña a titularidade) ... ben, ben. Veña, tirade xa a Torre dos Moreno, que total, non pinta nada esa casa vella no medio de Ribadeo.
Coma xa dixen unha vez: Chorade como nenas o que non defendistes como cidadáns.
Témo-la costa destrozada, deixamos as familias sen prescolar na casa, dilapidamos cartos publicos en enquisas que non aportan nada ( sabesdes que todo iso custou máis que o coche blindado?), o nosos I+D+i (futuro de toda nacion/comunidade/pobo/ ouoquesexaquesexaunha) caeron polos recortes presupostarios, a rede natura queda desprotexida ... PERO QUE ESTAMOS A FACER????? QUEEEEE????

INDIGNADEVOS HOME!!!!!!!!

noi fai falla que tomedede-las prazas publicas, só poñede en valor o publico. O publico non é o o habitat, o proxectado hacia outros, senon hacia nos mesmos tamén, coidemos o entorno ( o patrimonio natural, cultural e artistico, moble e inmoble)de igual forma que cpidamos a a nosa casa e a facemos acolledora PARA NÓS e non para os veciños. INDIGNADEVOS!!!!!!

viernes, 8 de julio de 2011

Der Codex Calixtinus

Gestern eine schlerte Nachricht erscheinte in den ersten Seiten des spanische Zeitungen: DIE CODEX CALIXTINUS IST VERSCHWINDET!

Das ist einfach peinlich. Wie kann man ein Manuscript der Mittelalter einfach sich verschwinden? Die Zeitungen lügen, er ist nicht verswunden, ER IST GESTOLEN, GEKLAUT, GEZOGEN UND GERHAUBT !!!!!! Der Codex Datiert sich in dem 12 Jahrhundert nach Christus und er war, bis letze Dienstag in eine Kammera der Katedral von Santiago de Compostela. Die Figure der Kathedral gegen des Himmels ist seit immer ein Symbol von Galizien und war auch in andere vergessene Zeite symbol der europeische Einheit. Trotzdem, der Codex war auch ein interesant Dokument und symbol der Gechichte von Galizien und Spanien. Die Miniaturen des Codex sind in dem ganze Welt studiert. Auch die Schuler sollen ihm studieren.

Ein Teil von unsere Gechicht wird verstolen.

Ich hoffe nur das die Person die ihm mitgebrach hat, weisst wie sich um ihm kümmen

DEVUELVENOS EL CALIXTINO / DEVOLVENOS O CALIXTINO / GIB UNS ZÜRÜCK DEN CALIXTINUS!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

lunes, 30 de mayo de 2011

San Caetano 1 - Deutschversion



Hallo!
Heute ist ein sehr warmer Tag. Die Sonne macht mir müde, es ist schwer denken, laufen oder auf dem Land liegen zu sonnen. Ich erinne mich dass als ich kleine war, in Tagen gleichen als dieser, habe ich meine blaue Fahrrad genohmmen und durch dem Wald gefahrren bin zum diese Kapelle.
Die Kapelle liegt in meinem kleine Dorf und gibt es Wald in dem Nahe, aber die Fassade ist Frei und beachtet dem Dorft seit die Hügel wo sie liegt. Nur ein Kastanienbaum an der Linkeseite gibt ihr Schatten an Morgens.
Dort, in dem Dunkelheit der Kapelle liegt San Caetano ( Heilige Caetano). Ein Heiliger aus Italien, ich nicht weiss nicht wie er hierher gekommt würde. Aber da ist, mit seinem Dunkelkleidung und seine Armen zum Himmel ergehoben (vaya,"con los brazos levantados hacía el cielo").
In August gibt es immer da eine gute und familier Fiern, wo die Familien ein Picnick machen und bleiben dan von Morgen bis Abend, unter dem Sonne oder die Regen, und quatschen mit dem Nachbaren, und trinken in Gesselschaft und schlafent unter die gebrochene Sachatten des Wald.
Am Morgen die Ganze Dorf gehe in Messe, dann gibt es eine Prozession mit dem Heiliger Caetano, manchmal gibt es Dudelsackspiele und Tradizioneletanzen aus Galicien, manchmal nicht. Dann gibt es ein Totillas betweberb: wir suchen die leckeres und origineles Tortilla in dem Dorf. einige Jahre vor hat eine tortilla mit Brennesel gewonnen, interesant oder nicht?
Die Kapelle ist eine einfache Rechtesall mit ein barroquische Altar der 17 Jahrhundert. Weiß und Gold mit einem sehr exquisit Holzarbeit (Wer mir gut kennt, weisst dass ich liebe die Holzarbeits, obwohl ich kann nicht mit Holz arbeiten).
Nahe der Kapelle gibt es ein "Castro" ( ich kenne nicht genau die Worte auf Deutsch, tut mir Leid) Es ist ein Keltische dorf mit Kreisformo und wenigster ein Mauer. Leide gabt es keine archäologische Ausgrabung hier ( noch nicht), aber ich meine dass warscheinlich die Siedlung zerstört ist, wegen die zahlreiche Eukaliptus die hier wechsen. ( Ekaliptus sind Scheisse! Sie gehoren Australien zu, nicht Galicien!)

hier in Göttingen habe ich die Sonne und das Fahrrad, aber wo ist meine Kapelle?!

DEMNÄCHST INS BLOG: San Caetano 2 - Deutschversion und San Caetano 1 - Galego/castelán versión.

sábado, 23 de abril de 2011

Aterrada ...

Aterrada me tienen. De vez en cuando repaso mentalmente los atentandos contra el patrimonio de los que tengo constancia ... Aquellos del pasado no queda otra que perdonarlos, pero los que se estan cometiendo o se dejan cometer ahora? Muchas voces gritan en la blogosfera, pero parece que no tienen eco en el mundo.

Baste solo recordar lo que sucedió en Cercadilla. Uno de los mayores escándalos de la arqueología moderna. Baste solo recordar que el trazado de la autovía del cantabrico con una ligera y posible variación alargaría la vida de la Basilica menor de San Martiño de Mondoñedo. Baste solo recordar la destrucción de las vidrieras modernistas de la capilla del cementario de Ribadeo, o el deplorable estado en el que se encuentra la Torre de los Moreno. ¿Que hará Ribadeo cuando pierda uno de sus emblemas? Volcarse en la promoción hasta la extenuación de la Playa de "Augas Santas"?

Y mirese a Barreiros, que se ha olvidado de todos sus posibles encantos cambiando el lema del ayuntamiento "ó teu aira" por el más que horrible lema de "un mar de praias". Lema que desgraciadamente hoy en dia no le viene nada mal, debido a la destrucción del medio que el inexplicable boom inmobiliaria a provocado. Ir a la playa en Barreiros es sentirse practicamente extrangero. Atiendase también a todos esos horreos que no estando al borde de la catera nacional, y por tanto no siendo postal de bienvenida para los visitantes, se van dejando caer. Véase el puente do Barral, en Celeiro de Mariñaos, el cual, a pesar de haber sido mutilado, reconstruido y dejado a merced de la maleza sigue luchando por conservar la dignidad arquitectónica que en el siglo XVIII debío tener. Si señores, en el XVIII se construyó un puente, y un puente siginifica gente que va y que viene, y gente que paga dicha infraestructura, que si bien es una obra de ingienieria modesta no tendría por que encontrarse en ese estado de conservación tan deplorable. Y no mentaré a aquí el archiconocido caso de "San Caetano", que me dejo 8 años sin fiesta de la tortilla, es decir, que practicamente me dijo sin lo que podrían ser 8 años de dulces recuerdos infantiles. Recordemos también el caso del Cruceiro desaparecido. Y es que puede que los cruceiros no signifiquen nada ya para nosotros pero en su tiempo fueron lugares de conexion con otros mundos, asi como lugares de enterramiento para los anxiños, esas criaturiñas que no podían ser enterradas en campo sagrado por no haber recibido el bautismo. Los cruceiros eran el camino al purgatorio, y algunos de ellos fueron también estaciones en el camino al cementerio. Hoy son solo la marca indeleble de como cada día olvidamos un poco de nuestra alma.

Digno de mencioón es tambien el estado en el que se encuentra el palco de orquesta al lado de la iglesia de Cabarcos. Grato y gentil ejemplo de arquitectura civil en el atrio de una iglesia, que nos habla de la relación estrecha entre el mundo religioso y civil en un pasado no tan lejano

Si algo he aprendido en Historia del arte y arqueología es que la gran obra de arte no es la mas lujosa y cuidada, la mas rara e inexplicable, la más cara ... sino la que nos habla verdaderamente de lo que fuimos, de lo que somos y de lo podríamos ser o haber sido.

viernes, 21 de enero de 2011

Estais todos AGILITONTADOS oder WAS?!

ALEMÁN
schwieriges Thema um mit gutes Deutsch zu schreiben. Entschuldigung aber heute kann ich nicht es versuchen. Nächste mal, ok?

CASTELÁN
Estoy ha hacer inventario mental de tódalas palabras malsonantes qeu podría decir en este mismo momento en cualquiera de los idiomas que conozco. No las escribiré por respeto a vosotros/ a ustedes, que no teneis la culpa. Baste con el titulo del post para descargar la ira que me esta consumiendo

Hace unos días me entere de que estaban a apuntalas la Torre de los Moreno. Bien, vale, todos sabíamos que llegaría el día. Pero todos sabíamos también que ese día se podía retrasas con un minimo de conservación.

Y ahora ... ahora mismo leo en una de mis excasa visitas al Ribadeando, que la vidríeras de la capilla del cementerio de Ribadeo han sufrido un pequeño e intencionado accidente. La escuela taller las ha retirado. Y cuando digo retirado me refiero a retirado y aniquilado.

Poco sé de ellas, salvo que contaban con mas de 80 años y eran uno de los escasos testimonios del modernismo gallego ( como la Torre). Y aunque no fueran importantes, la edad y la delicadeza del trabajo merecian más respeto.

Continuad así, hijos de Breogán. Disfrutad del lento suicidio hasta que os olvideis de quien habeis sido, de qué habéis formado parte.

Cuando se mete la mano en algo, debería saberse primero donde se mete. Dios santo! Tantas vueltas se le dió al tema del Pazo de Meirás ( en perfecto uso y conservación) y tan poco al de la Torre. La solución es simple: hacedla tan famosa que nadie se atreva a dejarla caer. Aunque bueno, caerá, caerá, esperad un buen vendaval nada más.

GALEGO
Estou a facer inventario mental de tódalas palabras malsoantes que podería decir agora mesmo en calquera dos idiomas que coñezo. Non as escribirei por respeto ós que non tedes a culpa, chega co titulo do post para descargar esta carraxe.

Fai uns dias enterome de que estan a apuntalar a Torre dos Moreno. Ben, vale, todos sabíamos que chegaría o dia. Pero todos sabíamos tamén que ese día se podía retrasar cun minimo de conservación.

E agora vou e leo, nunha das miñas excasas visitas ó Ribadeando, que se acaba de atentar contra as vidríeiras da capela do cemiterio de Ribadeo.
Pouco sei delas salvo o que lin e o que vin por foto. Tiñan máis de 80 anos e eran un dos escasos exemplos de modernismo galego conservados ( como a Torre). E aínda que non foran relevantes apreciase certa finura no tratamento dos motivos que debera ser respetada e admirada.

Cando se mete a man nalgo, hai que saber ven onde se mete non??? Tantas voltas, tantas voltas, pero tantas e tantas se lle deu ó tema do pazo de Meirás ( en plenas facultades arquitectónicas) e tan poucas ós da Torre… A solucion é sinxela: facedea tan famosa que ninguen se atreva a deixala caer. Pero caera, non hoxe, non maña, pero caerá.

Seguide así fillos de Beográn. Desfrutade dun lento suicidio hasta que escazades quen fostes e de que formastes parte.

lunes, 21 de septiembre de 2009

Así coidámolo patrimonio

As torres do Areniro xa son oficialmente chatarra. Derrubadas polo furacan Charli resistiron dende o chan as inclemencias do tempo, pero permaneceron indefensas á man do home que se alimentou delas cal animal de carroña. Alí mortas pero non esquecidad, os esqueletes metalicos das torres de telecomunicacións permanecen quedos baixo as miradas chorosas dos veciños, os memos que de nenos gabeaban por elas en inocenes xogos, quizáis bélicos que pouco ou nada tiñan que ver coa Segunda Guerra Mundial, conflicto do que eran fillas.Certo, servidoras do Terceiro Reich, acabaronse convertendo en utensilio dos dous bandos chegando a ser incluso reparadas polos ingleses cando a exausta España non tiña materiais para as arranxar.Transmitian en morse e foron no seu momento tecnoloxia punteira que seguia o denominado sistema Consol que permitia a localización xeografica de avions e barcos por toda europa, norte e Africa e Groenlandia. Agora só son ferros.Asi coidamolo patrimonio, asi o estimamos, contribuimos a esquecernos de que nas guerras, nas tristes e sanguentas guerras o homes, que mostran tanto o peor como o mellor de si, levan a cabo alguns dos maiores descubrimentos do xenero homo. Sen Guerras moitos dos aparellos que hoxe utilizamos non existirian … Espero que ese abandono non se deba a que as torres foron propiedade do Führer … espero que non se deba a que foron usadas pola dictadura … espero que non …
Por outro lado, esta o da Basilica romanica de San Martiño, a autovia pasara a só 100 metro delaigual e para que os usuarios da via poidan desfrutala sen necesidade de vaixar do vehiculo.
Hoxe foi a primeira vez que o telexornal fixo que unha bagoa quixera fuxir dos meus ollos. Contivena, non vale a pena derramar forzas por casos perdidos