chimpemolo á ría I

Con este post pretendo abrir un liña: a chimpar cousas que non nos gusten á ría ( de Foz, Ribadeo, Avilés ... á que teñades máis preto, vaia)

¿E porque? Pois por que hai cousas que non deben estar donde están, non serven para nada, custan cartos de máis ou son simplemente un atentado contra a seguridade urbanística e unha chamáda ó vandalismo. 

Por exemplo o "Arao" de cerámica de Burela que esta posto no paseo marítimo de Foz e ó que de cada dous por tres lle rompen as ás. ¿En serio? Para que se quere un "Arao de cerámica" de cores ocres no medio dunha praza de cores non máis chamativas, pequeno coma un xarronciño de flores, sobre unha peana pétrea que non ten nada de interesante? Queixase a xente de que lle rompen as ás? Normal, é un atentado contra o sentido común, coma o Gaiás pero en pequeno. Non serve para nada, non fai máis agradable o paseo e encima hay que estar amañandoo de cada dous por tres. VEÑA, CHIMPÉMOLO Á RÍA.

Outra cousa que me molaría moito CHIMPAR é ó querido Marques de Sargadelos de concello de Ribadeo. Ese espanto colorido de xesto inadecuado que baixa as escaleiras do señorial edificio. Parece máis un boneco de carnaval que un señor marqués e a escelsa villa de Ribadeo, que tanto presume de haber sido capital de condado, colocao ahi non sei se para rirse del ou para vanagloriarse. O marqués sería moitas cousas, pero non creo que mereza que as novas xeracións o recorden así. Unha estatua sen estilo, nin gusto, que non aporta nada á arte, nin ó concello é que pode ser prescindible, que non logra facerse co lugar no que esta ( por que podería estar en calquera outra esquina e ser igual de efectiva, podería dicirse que é o retrato doutro e sería perfectamente plausible) ... en fin, unha estatua con pouco sentido, cousa recoñecida por ela mesma e expresada nese xesto de "aaaaah que vos den!" ( como describre un coñecido meu).

Non é país para velliños ... nin novos.

Levo aquí un cacho tentando escribir algo intelixente sobre Modest Cuixart, pero non son capaz, a miña capzacidade artística agora mesmo non esta activa. Mentras tanto pasaba eu por blogs, blogs, twitters e facebooks e escoitaba cancións en alemán sobre como celebrar que o noso novo mundo se vaia á … xa me entendedes.  E mentrar andaba eu atacada con toda esta espiral inxente de información característica da postmodernidade/sobremodernidade ou modernidade líquida ( como lle queirades chamar) decateime de que este non é país nin mundo para vellos.

Quen teña xente maior na casa que tome moitas pastillas saberá que os pobres teñen as menciñas racionada gracias á receita electrónica, cousa que esta moi ben, por que xa sabemos que esta xentiña tende a converter a casa en farmacias. Sen embargo xurde un gran problema e é que os pobres teñen que estar cada semana no medico a pedir receitas, ou polo menos unha vez á semana na farmacia. Quen viva en capital non ten problema, pero … que hai de todas esas persoas maiores espalladas polos deserticos ( en canto a habitantes) de Galicia? Todos eses velliños e velliñas que viven sós? Teñen que chamar a un taxi, pagalo, ou depender dun veciño ( é ó veciño tamén se lle paga, claro que se ti, por que en Galicia non somos terra de facer favores, somos terra de pagalos, é dicir, que tanto nos da depender dun taxi que dun veciño, vamos igual á ruina)

Incluso para pedir ita previa no medico os velliños galegos ( e a mocidade tamén) temos que pelexar cun maquinillo moi amable deses que din: se quere … prema 1, se quere … prema 2. Por Deus! A deshumanización dos servicios en vez de facernos a vida máis fácil complicaa, iso si, avaratalle os custos ós responsables. Por que, non vos enganedes, este mundo esta feito para sacar tallada e non vivir ben. De feito, os teta-briks están deseñados non para ser de apertura fácil, se non para ser enchidos máis rápido e máis eficazmente polas máquinas. Asi de triste vos é.

En fin, o mundo non se irá de todo á … mentras siga existindo o carteiro rural … 

A ponte do Barral

Os que sexades da mariña, concretamente de Barreiros, e concretamente de Celeiro de Mariñaos saberedes que no Barral existen hoxe en día dúas pontes.

¿DUAS? Si, dúas.

Unha delas é a nova ponte de formigon e aceiro e a outra é unha masa informe de vexetación e fauna ó carón da ponte nova. 

Din certas linguas que a ponte vella era romana, pero de romana non ten nada, aceptable sería pensar que é romanica ( medieval), cousa que explicaría tamén a confusión. De todas maneiras parece ser ( segúndo os panfletos turisticos do concello de Barreiros ) que a ponte data do século XVIII. Sexa como sexa a nosa querída ponte non creo que merecera pasar polas que pasou: unha reconstrucción errónea tras outra que lle foron quitando a alma e a imaxe digna que tiña. Vai por ti vella amiga, vai por ti. 

A pobre da ponte tocoulle ver como lle poñian unha varandilla de aceiro inoxidable, a cubrían de cemento e agora a esquecen ó carón da nova ponte. Había de ser unha ponte ideal para peatons, cun entorno agradable, verde e fresco, no que soñar cos tempos nos que as vacas cruzaban o Masma sobre o seu lombo. Había de ser un lugar fermoso no que mirar pasar troitas nas tardes de domingo, pero nada ... de pouco serve que eu patalexe agora, se os que deberan ter pataleado non o fixeron no seu momento.


[Xa sabedes que agradezo mails e comentarios, eu sei que pasades por aquí, e sei tamén que no voso entorno se ven cousas coma esta, se queredes fagolles un sitio no blog, pero para iso necesito a vosa colaboración. E non, non vale que mo digades pola rúa, eu quero as cousas por escrito, para que logo non haxa queixas ;) ]

Señores marqueses ...

... aqui ténde-la marquesina máis cara e inútil da historia.
Pode ser que por Barreiros haxa xente contenta con ela, eu particularmente consideroa un atentado visual e económico. E case é máis grave o segundo que o primerio, xa que por desgracia xa teño callo feito nas retinas. AQUÍ tende-lo modelo.

Unha marquesina que ten que estar aberta polos laterais para permitir o paso dos peatóns pola rúa e que por iso mesmo non resgarda da chuvia nunhas terras nas que todo o mundo sabe que a auga, vertical, vertical, non cae. Unha marquesina que esixe certo espazo para que o autobús se acerque correctamente pero que carece del por estar permitido aparcar nas inmediacións ...

200.000 euros segundo o diario El Progreso. (case coma un pisiño)



A ver ... ¿Non habería máis cousas urxentes no concello?

Os comentarios quedan abertos, coma sempre :)

CANARIAS lo tiene crudo

Nueva categoria para el blog: Xaula de grilos. Destinada a esas pequeñas cosas que nos desquician: marquesinas de autobús de 200.000 euros, farolas que sobran, puentes medievales disfrazados con hormigón ... ¡Por todos aqueles que encarceraron a súa conciencia! ¡Por todos aqueles que queremos cantarlles ós oidos os erros que cometen!


Permitidme que hoy viajemos fuera de la peninsula:
Leer aquí


Canarias, esa tierra lejana donde los griegos situaban a las Hespérides y que fueron denominadas también como Las Islas Afortunadas, ese archipiélago español de eterna primavera que a mi siempre me pareció de lo más exótico por contar con un volcán ( cosa que tiene que ver por mi amor a los dinosaurios cuando era niña), esta alzando su voz. Supongo que ya os habréis enterado, pero yo, que vengo de una tierra que ha visto reiteradamente como sus costas se volvían negras tengo que solidarizarme con ellos aunque solo sea así. Ojalá pudiera hacer más.

Yo no he estado allí, pero quiero pisar las tierras hermosas que ojos amigos me han descrito. Y es que en esta casa se ha nombrado mucho a Canarias, como exótico escápe, y como lugar de familia, y oyendo eso desde niña, ¿Como no voy a escribir esto? Y más con la cantidad de platanos canarios que me tuve que comer de niña junto con los petit-suisse ( por favor, amigos canarios, no me tengáis la bromita en cuenta :) ).

Dejando a parte la preocupación de los cabildos por el turismo, habría que tener muy en cuenta el impacto ambiental y la curiosa probabilidad de que los Canarios acaben gritando NUNCA MÁIS. Yo, de ser ellos, tendría miedo de que me vendieran el alma por una apuesta de futuro no segura, les comprendo, les apoyo, y ojalá ( repito) pudiera hacer algo más.

Cuidadme las islas, ¡¡¡¡ que quiero ir a comer tunas !!!!!!