Extranxeiros

Onte miraba eu un escaparate dunha xoieria camiño da Portada de Praterias ( Santiago) cando ó lado meu un extranxeiro ( español de terras non galegas) vocieferaba: esto no es un poco caro?! Mentras a muller, que non era quen de recoñecer todos aqueles deseños de prata e azabache non dicía nin chío.
O home abrumado ante tales artes seguiu preguntando: pero … ¿Qué es?, ¿plata? Eu fixen como que non entendía e comecei a falar con miña nai que estaba ó carón: pois a min non me parece caro, os meus pendentes para o traxe regional costaban máis ou menos o mesmo ca ese par d’ahi, e estes levan un chisco máis de labor. Miña nai asentiu, deixandome disfrutar un anaco máis da vista do escaparate (se por min fora comprabaoo todo, son vos tola pola prata e o acibeche, ben o sabedes). O home, que ainda que era extranxeiro ben entendia o que eu dicía ( xa sabedes, cartos son unha lengua universal), comezou a apreciar mellor os materiais que alí via, e foise xunto coa muller, quen dixo: esos diseños de fantasía son bonitos.
A min revolveronseme as tripas, por que … fantasía, fantasía non é, se se pon ven o ollo podense distinguir formas vexetais estilizadas, e xa por non falar do traballo que levan: filigrana e granulado, combianados con placa simpre de prata envellecida e engaste de acibeche a cabuchón. ( o azibeche, polas súas caracteristicas morfoloxicas non se debe traballar en facetas, senón en cabuchon, é dicir, como facendo ollos redondos que se engastan nun oco á medida). En fin … Extranxeiros …