sábado, 26 de mayo de 2012

Cázame


Te odio por como hablas. Cada día que pasa, cada nueva palabra que pronuncias me hacen perder la esperanza. Te odio por como hablas, te odio por como me tratas. Cada mirada tuya me hace perder la esperanza. Te odio.  Te odio como a mi servidor de internet cuando no carga, me hace perder la esperanza, como la bechamel cuando no se espesa, que me desesperanza.
Te odio por como hablas por que cuando miro tus ojos mientras me explicas algo sé, mirándote y odiándote, que jamás lograre apartarme lo suficiente, que jamás lograre olvidarte lo suficiente, que jamás dejaré de amarte cada día más, mientras me hablas,  y así con cada nueva palabra yo voy cayendo en un tomento dulce, como el de la ducha muy caliente, o el caminar descalza por la plaqueta.
Te odio por como me miras, por que no me miras. Tu sabes que estoy a tu lado, que estoy ahí, que hablo y me muevo y que te ríes conmigo, pero no me miras, no como yo te miro a ti. Y no te das cuenta de que te miro, por que es normal que te mire con mis ojos de gacela asustada, intentando ocultar en mi mirada el miedo a decirte: cázame, déjame ser cazada, quiero colgarme de tus colmillos, dejar que me apresen tus garras. 

jueves, 24 de mayo de 2012

Vlog?


Hola amigos e amigas, perdoade a mi longa ausencia, a parte de que me faltaban temas para actualizar o blog, tamén me faltaban ganas, e non, non polo sol que fixo, senon pola chuvia de apuntes que había derriba da miña mesa.
Temas, temas cos que actualizar hay moitos, a cousa é: mereceme a pena? En fin, as cousas que me indignan dos telexornais, son as mesmas que a vos, as miñas aventuras no extranxeiro acabaron, e levo tanto tempo estudiando arte que non teño xa ganas nin de falar diso … Estou en clise blogueira!!! Que haberá que facer para superalo un Vlog quizáis? Agora que están tan de moda dame un pouco de rabia que non haxa aínda ningún en galego … xa veremos …  

martes, 15 de mayo de 2012

A illa das esculturas

Un dos primeiros proxectos nacionais ( senón o primeiro) de remodelación dun espazo urbano e recuperación do mesmo para uso da cidadania foi a illa das esculturas de Pontevedra, unha illa fluvial no Lerez. O proxecto de recuperación estivo enmarcado nas actividades do xacobeo 99. As esculturas de autores como Röckriem, Casás, Long, Holzer, Anselmo, Croft, Hamilton Finlay, Leiro, Graham, los Poirier, espállanse por unha superficie de 7 héctareas hoxe bastante esquecida e deteriorada.
As esculturas, que tiñan como base a pedra, foron encargadas expresamente para o entorno da illa.

martes, 8 de mayo de 2012

O parque do pasatempo

Por terras galegas extendéronse tempo atrás obras deliciosas vidas de america, ou polo menos, nacidas de cartos americanos: A arquitectura indiana, esquecida ata hai ben pouco, senón pola historia si polas xentes e os concellos que deixaron que as obras desta época se degradaran ata extremos insospeitados,   volve tomar color e presencia nos cascos históricos. 

Betanzos é, sen dúbida, un dos mellores exemplos de como os cartos de américa non só enriqueceron a alguns galegos senón que axudaron a mellorar a calidade de vida dos cidadans das vilas e cidades ás que retornaban os emigrados. Así pois a vila de Betanzos deveulle ós irmáns Garcia Naveira as súas escolas municipais, un sanatorio e ata un refuxio de nenos. Pero, evidentemente, todo cidadan, unha vez cubertas a súas necesidades básicas ( sanidade e educación) tamén necesita dun lugar de recreo no que entablar vinculos sociais, descansar, evadirse e pasar momentos familiares, para todo iso contaba Betanzos cun extenso e fermoso parque sufragado tamén polos irmans Garcia Naveira: O parque do Pasatempo. 

Da súa extensión de 90.000 metros cadrados só queda hoxe a décima parte, e menos queda seguramente da súa beleza de antano. Grutas, pasadizos subterraneos, un mirador chino, a mezquita de Mohamed Ali, o parque do Retiro e graciosos retratos dos promotores da obra, así como reloxes coas horas de cada uso horario eran algunha das maravillas que se encontraban aquí. Había no seu proxecto un evidente sustrato educativo sobretodo visible na incorporación dun xardín botánico con especies vexetáis de tódolos continentes. 

A entrada non era libre, excepto para os escolares, sen embargo é de sinalar que os cartos recaudados estaban destinados a sufragar os gastos de mantemento do asilo de Betanzos, obra tamén dos irmáns García Naveira.


Da historia en si do parque non sei máis que a que poido ler por algunhas páxinas de internet, e a miña memoria fotográfica non é tan boa como para recrear con perfección cada detalle do visto na miña única visita a tal obra. Teño que recoñecer sen embargo que volvería a visitar tal lugar, pero iso si, esta vez soa, para degustar ata o máximo cada recuncho do que debeu ser algunha vez un lugar exquisito. Xa sabedes, menos tortilla e máis Pasatempo !



jueves, 3 de mayo de 2012

¡Y tenía corazón!

Enrique Simonet. ¡Y tenía un corazón!



¿Si lo pican, no sangra? ¿No se ríe si le hacen cosquillas? ¿Si nos envenenáis no morimos? ¿Si nos hacéis daño, no nos vengaremos?
[William Shakespeare. El mercader de Venecia.]

martes, 1 de mayo de 2012

Hojas secas


La memoria hace juegos de imágenes muy interesantes. Buscaba paisajes de los pintores noventaochistas cuando de golpe recordé La Regenta. Después recorde una hoja de un examen de Lengua castellana y literatura, un fragmento de la Regenta abría la prueba. Era la ciudad de Vetusta durmiendo la siesta:

La heroica ciudad dormía la siesta. El viento sur, caliente y perezoso, empujaba las nubes blanquecinas que se rasgaban al correr hacia el Norte. En las calles no había más ruido que el rumor estridente de los remolinos de polvo, trapos, pajas y papeles que iban de arroyo en arroyo, de acera en acera, de esquina en esquina revolando y persiguiéndose, como mariposas que se buscan y huyen y que el aire envuelve en sus pliegues invisibles. Cual turbas de pilluelos, aquellas migajas de la basura, aquellas sobras de todo se juntaban en un montón, parábanse como dormidas un momento y brincaban de nuevo sobresaltadas, dispersándose, trepando unas por las paredes hasta los cristales temblorosos de los faroles, otras hasta los carteles de papel mal pegado a las esquinas, y había pluma que llegaba a un tercer piso, y arenilla que se incrustaba para días, o para años, en la vidriera de un escaparate, agarrada a un plomo.

Recuerdo que pensé que era uno de los textos más hermosos que me habían puesto en un examen, y me fui soñando a casa con silencio y hojas secas y nubes que canturreaban en mis oídos desde lo alto. Recuerdo que quería poder pintar con palabras tan perfectamente como lo había hecho el dueño del texto, pero ya he desistido, es un intento inútil.Luego he recordado una de las escenas cinematográficas más sencillas y hermosas que permanecen almacenadas en mi mala memoria The plastic bag en American Beauty …


Ya veis, relaciones extrañas las que hace la mente. Pero a parte de eso, no me neguéis que no es hermosa la danza del viento con el otoño y el alma.

lunes, 30 de abril de 2012

chimpemolo á ría I

Con este post pretendo abrir un liña: a chimpar cousas que non nos gusten á ría ( de Foz, Ribadeo, Avilés ... á que teñades máis preto, vaia)
¿E porque? Pois por que hai cousas que non deben estar donde están, non serven para nada, custan cartos de máis ou son simplemente un atentado contra a seguridade urbanística e unha chamáda ó vandalismo. 

Por exemplo o "Arao" de cerámica de Burela que esta posto no paseo marítimo de Foz e ó que de cada dous por tres lle rompen as ás. ¿En serio? Para que se quere un "Arao de cerámica" de cores ocres no medio dunha praza de cores non máis chamativas, pequeno coma un xarronciño de flores, sobre unha peana pétrea que non ten nada de interesante? Queixase a xente de que lle rompen as ás? Normal, é un atentado contra o sentido común, coma o Gaiás pero en pequeno. Non serve para nada, non fai máis agradable o paseo e encima hay que estar amañandoo de cada dous por tres. VEÑA, CHIMPÉMOLO Á RÍA.

Outra cousa que me molaría moito CHIMPAR é ó querido Marques de Sargadelos de concello de Ribadeo. Ese espanto colorido de xesto inadecuado que baixa as escaleiras do señorial edificio. Parece máis un boneco de carnaval que un señor marqués e a escelsa villa de Ribadeo, que tanto presume de haber sido capital de condado, colocao ahi non sei se para rirse del ou para vanagloriarse. O marqués sería moitas cousas, pero non creo que mereza que as novas xeracións o recorden así. Unha estatua sen estilo, nin gusto, que non aporta nada á arte, nin ó concello é que pode ser prescindible, que non logra facerse co lugar no que esta ( por que podería estar en calquera outra esquina e ser igual de efectiva, podería dicirse que é o retrato doutro e sería perfectamente plausible) ... en fin, unha estatua con pouco sentido, cousa recoñecida por ela mesma e expresada nese xesto de "aaaaah que vos den!" ( como describre un coñecido meu).