E non me refiro só á morte neuronal masiva que provocan algún programas senón que a tematica sepulcral esta a apropiarse de gran parte dos guións. Dous tres son os perfectos exemplos:
- Criando malvas.
- A dous metros baixo terra.
- Tan mortos coma min.
( googleade, pode que alguna desas series bos guste, a miña favorita foi hai un tempo a terceira, aínda que teño que recoñecer que esta chea de tópicos e non moita orixinalidade)
Outras series como Buffy, Anxel, True Blood, Vampire Diarys están tamén relacionadas co tema ainda que os cadaleitos foran subtituidos por doses masivas de mordiscos e sangue e guións de certa orientación sensual e sexual.
Doctor Who non escapa tampouco á moda. Nos seus inicios foi unha seríe de tema un tanto escuro pero pronto se acabou convertendo nunha serie familiar. Comezou nos anos senseta e sufriu un gran paron ata 2003. As temporadas novas ( do 2003 en diante) seguen fieis á orixinalidade da serie, baseandose na problemática do tempo e as alteracións do mesmo. Dúas son as regras principais que se poden ler de capitulo en capitulo: nada é o que parece e todo se recicla.
Así pois Doctor who aporta visións diferentes das cousas normais, por exemplo, os Anxos Choróns dos cemiterios son en realidade maquinas de matar, seres sedentos de sabe Deus qué, que se moven cando non os miras:
- Blink.
- O tempo dos Anxos.
- Carne e Pedra.
Estes son os capítulos nos que podedes desfrutar desta delicia: os anxos choróns. Ademáis Cantos de nos non pensábamos xa iso antes de que o Doutro nos abrirá os ollos? Acaso non tomaban vida esas estatuas no noso maxin moito antes?
De temática sepulcral tamén é o capitulo “A terra famenta”. Un capitulo que retoma a Verne para levarnos ata as entrañas da Terra dunha forma moi curiosa: algo pasa nesta vila, as tumbas quedaronse sen os seus defuntos, a terra enguliunas ( non me diredes que os mesmos que xa pensabades nos anxos de pedra non pensastes tamén alguna vez nas sepulturas famélicas ou?). En realidade este capitulo é a primeira parte da historia, que se resolve nun segundo capitulo tan intenso e interesante coma o primeiro, que non perde ritmo nin sentido e que se resume, igual que o primeiro nunha frase que ven podería ser un dos lemas do noso Doutor: TENDES QUE SER O MELLOR DA HUMANIDADE!
Unhas veces os acompañantes do doutor son o mellor da humanidade, e outras non, ó fin é o cabo son humanos, somos humanos. Pero eu, coma ó doutor, gústame pensar que todos, en malos momentos, podemos ser o mellor da humanidade ( que pasaaaaaaaa, soñar non é caro)
En fin queridos, xa seguirei outro día actualizando, quen sabe se con máis historias da Tardis ( da do doutor ou da miña propia). Hasta entón, lede moito, estudiade un saco, ride e por suposto:
SEDE O MELLOR DA HUMANIDADE!
é por suposto: DON'T BLINK!!!!!!
A prosa como motivo ... das letras ás ideas. O noso lugar de reunión. Unsere Treffpunkt.
Mostrando entradas con la etiqueta TV. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta TV. Mostrar todas las entradas
domingo, 23 de octubre de 2011
domingo, 19 de junio de 2011
Calidad por Audiencia
Como todos sabéis soy fan de Milenio 3. Es mi ritual del domingo. Hacer el desayuno e irme directamente a los Postcast. Es el único programa de radio que escucho, excepto algunas veces Radio Kultur ( Berlin), cadena de radio de lo más interesante para quien hable alemán y de temas de carácter internacional ( solo hace dos días hablaban de escritores españoles, por ejemplo). Y siendo fan de Milenio 3, evidentemente soy también seguidora de Cuarto Milenio. Programa que recibe duras critas. Criticas que merece, en tanto que tienden a inventarse un poco las cosas o a hablar de arqueología de una forma un tanto extraño además de ensalzar de esta manera la imagen romántica del arqueólogo tipo “Indiana Jone”, es decir, la imagen del aruqeologo exhumador más que excavador. De todas formas esa visión distinta de las cosas tiene dos beneficios:
1. Entretener de manera amena.
2. Dejar que el gusanillo de la curiosidad pique a los espectadores y oyentes acercándolos a la historia.
3. Resaltar lo más maravilloso de la arqueología: esos lagos de preguntas sin fin …
Bueno y hasta aquí la defensa de estos dos programillas, amados seguramente por todos aquellos que como yo crecieron escuchando historias de animas, señalas y demás cosas misteriosas. Si, no es un tópico, así es la infancia en Galicia. No obstante debo decir que todas esas meteduras de pata que Cuarto Milenio tiene vienen dada por el afán de mantener la audiencia o conseguir más, prestándose por eso a un juego de construcción de misterios o de exageración de los mismos. Y eso, eso es lo que no nos gusta, que el rigor periodístico quede perjudicado por culpa de nosotros mismos. La buena audiencia no es tonta, no necesita de efectos especiales.
El formato diario de muchos programas que eran en realidad de formato semanal ha acabo también por matarlos. Es el caso, por ejemplo de SLQH o de El Hormiguero. Aún me acuerdo de alguna tarde de domingo lánguida y lluviosa en su compañía, y aún me acuerdo de mis lágrimas de espectadora viendo como, ya en formato diario, los programas perdían su esencia.
Respecto a las series, pasa lo mismo. En España tendemos a mantener una serie durante años, sin llegar nunca a un final, o llegando a un final tipo “todo fue un sueño … de Resines”. Soy incapaz de seguir una serie española más allá de la segunda temporada o la tercera. Por eso, por ejemplo, pude seguir “La Señora”, terminó en la tercera temporada. Eso si, desgraciadamente mataron a la protagonista para poder dejar líneas abiertas. Aún así, su secuela “La Republica” no me ha disgustado, pese a que empezaba ya a tomar un tono más “sobrenatural” con la introducción de espías rusas y cosas “extrañas”. Espero que no se alargue como “Amar en tiempo revueltos”, la serie más cansina de la historia después de “Cuéntame cómo pasó”. Lo siento, si alguno sois fans o grandes seguidores, espero que me perdonéis, porque reconozco que ese cansancio que me agobia con las series no le afecta a muchas otras personas. Además ese cansancio aparece siempre en cuando la serie, que debería terminar, comienza a dar giros de guión hasta enderezarse en una nueva trama que le permita seguir viva.
Respecto a TV5 (Sorry, por mentarla) y esa horrible serie de piratas ambientada en un Portugal de un acento gallego que a mí me sonaba a “fabricado” ( a pesar de que los actores eran gallegos), solo puedo decir que su fracaso viene de su esperanza de que se sujetaría en parrilla solo con la ayuda de las ( perdonadme por la vulgaridad) las tetas de Pilar Rubio. Claro, es los de TV5 se habrán creído a pis juntillas eso de que “sin tetas no hay paraíso”.
1. Entretener de manera amena.
2. Dejar que el gusanillo de la curiosidad pique a los espectadores y oyentes acercándolos a la historia.
3. Resaltar lo más maravilloso de la arqueología: esos lagos de preguntas sin fin …
Bueno y hasta aquí la defensa de estos dos programillas, amados seguramente por todos aquellos que como yo crecieron escuchando historias de animas, señalas y demás cosas misteriosas. Si, no es un tópico, así es la infancia en Galicia. No obstante debo decir que todas esas meteduras de pata que Cuarto Milenio tiene vienen dada por el afán de mantener la audiencia o conseguir más, prestándose por eso a un juego de construcción de misterios o de exageración de los mismos. Y eso, eso es lo que no nos gusta, que el rigor periodístico quede perjudicado por culpa de nosotros mismos. La buena audiencia no es tonta, no necesita de efectos especiales.
El formato diario de muchos programas que eran en realidad de formato semanal ha acabo también por matarlos. Es el caso, por ejemplo de SLQH o de El Hormiguero. Aún me acuerdo de alguna tarde de domingo lánguida y lluviosa en su compañía, y aún me acuerdo de mis lágrimas de espectadora viendo como, ya en formato diario, los programas perdían su esencia.
Respecto a las series, pasa lo mismo. En España tendemos a mantener una serie durante años, sin llegar nunca a un final, o llegando a un final tipo “todo fue un sueño … de Resines”. Soy incapaz de seguir una serie española más allá de la segunda temporada o la tercera. Por eso, por ejemplo, pude seguir “La Señora”, terminó en la tercera temporada. Eso si, desgraciadamente mataron a la protagonista para poder dejar líneas abiertas. Aún así, su secuela “La Republica” no me ha disgustado, pese a que empezaba ya a tomar un tono más “sobrenatural” con la introducción de espías rusas y cosas “extrañas”. Espero que no se alargue como “Amar en tiempo revueltos”, la serie más cansina de la historia después de “Cuéntame cómo pasó”. Lo siento, si alguno sois fans o grandes seguidores, espero que me perdonéis, porque reconozco que ese cansancio que me agobia con las series no le afecta a muchas otras personas. Además ese cansancio aparece siempre en cuando la serie, que debería terminar, comienza a dar giros de guión hasta enderezarse en una nueva trama que le permita seguir viva.
Respecto a TV5 (Sorry, por mentarla) y esa horrible serie de piratas ambientada en un Portugal de un acento gallego que a mí me sonaba a “fabricado” ( a pesar de que los actores eran gallegos), solo puedo decir que su fracaso viene de su esperanza de que se sujetaría en parrilla solo con la ayuda de las ( perdonadme por la vulgaridad) las tetas de Pilar Rubio. Claro, es los de TV5 se habrán creído a pis juntillas eso de que “sin tetas no hay paraíso”.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)