O PACER DOS TEMPOS

Unha marea de formigas con as inzaba en desordenada procesión as aceiras da casa. Vai chover, pensou. Doce horas máis tarde confirmábase a predición. A pesares da súa idade a danza conxunta daquelas formigas seguía a fascinala como cando era máis nova, una nena. Sorprendíase de mirar aínda con ollos infantís o mundo que a rodeaba preguntándose a onde vai a formiga soitaria ou que pensamentos remoen as vacas mentras pacen. A calma daquel remoer feliz delataba pensamentos tranquilos, sen dúbida. Caía xa a tardiña, non era bo seguir a aquela friaxe, desa que se desliza sobre a terra cando a brisa do mar leva a quentura do sol nos últimos días do verán.
Había pois que recollerse. Entrou paseniño na casa, pasou por diante da alacena da entrada: alí gardaba as cartas que se escribira co que logo foi o seu home. Preguntábase se algunha das súas netas tería algunha vez un albume de cartas e postais ou unha caixiña de madeira para gardar en papel os mails que se escribía co seu mozo. Claro que non, pensou, que necesidade hai de facelos tanxibles se xa aparecen colgados do ciberespacio. A forma de comunicarse cambiara moito nos últimos tempos, menos mal que o sentir seguía sendo o mesmo, ou iso esperaba ó ver a luz que enchía os ollos da neta cando nos seus beizos se debullaba o nome del. Hai cousas que non deben cambiar, as vacas han seguir a remoer e nos hemos seguir a amar, a buscala maneira de comunicarnos entre nos de salvar esa distancia que nos separa de todo ser humano. Logo dirixiuse á cociña, estratexicamente colocada para apartarse do avesio do nordés e de paso para controlar o resto da vila, o seu vagar pausado mentrás se toma un café. A parte dos grelos e a propia fala fora unha das poucas cousas que botara de menos nos seus tempos na Alemania.
As eiras seguían como antano aturando o paso das estacións pero as voces que antes as traballaban afogaban o seu eco en tempos afastados. Pegada ó cristal debullouselle un soriso morriñento na boca, recordou os berros das nenas xogando á pita cega nas mañanciñas de domingo tras chegar da misa. Tantos traballos … por moito que camiñen os tempos, por moito que o enxeño nos libre de grosas suadas, un mirará cara atrás e pensará “cantos traballos” mentras remoe en doces e magros recordos.
Ó outro lado do corredor esperaba a salita. Alí sentou disposta a rematar unha bufanda de lá. Na súa butaca favorita, contemplando os rostros sorrintes das netas que a miraban dende os andeis de castaño. Que boas obras pensou, as obras dunha vida, que non eran nin os andéis de castaño, nin os xarróns de porcelana, nin a bufanda tecida, senon aquelos sorrisos nacarados e luminosos, infantís antano, a piques de madurecer agora.
Máis aló dos cristais da fiestra un grupiño de marelas contemplaba o transcorrer da vida cos pastos reflexándoselles nas meniñas dos ollos. Alí, sentada na butaca foi consciente de tódolos seus andares, gravados nos osos coa forza dos anos. E todo era bo, agora tocáballes a outros tirar do carro. ¿Non tiña ela todo o dereito a contemplar o verdor dos prados no devagar do día? Era a súa sétima década, e con todo o traballo feito, ben feito, na súa sétima década descansou tendo o na súa man o dereito a narrar todo o vivido, todo o sabido, todo o deprendido. Coa esperanza de que outros repitan ou conten as súas boas puntadas.