Voz de papel

Cando alguén marcha da casa abruptamente deixa tras de si un rastro inxente de pequenas cousas que sen a súa presencia non teñen máis sentido que a súa propia materialidade, sobretodo unha vez que o aroma do ser  querido se esvaeu.

Roupa, zapatos, declaracións da renda do ano catapúm, xoias dos 80 desfeitas polas mans xogetonas dos fillos, bolsos, arquivos de Word e fotos que non se sabían feitas, e notas. A voz escrita da persoa que nos abandou.

Nesta casa había alguén coma min que estaba namorada da lingua e as palabras, dos cadros pintados con metáforas, sinestesias e rimas. Nesta casa había alguén coma min, namorada dos libros, libros que hoxe agardan no “estudio” a que lles deamos lugar nunha estantería, e seguirán que esperando por moito tempo. A ela dábaselle mellor cá min relatar, describir e emocionar, pero poucas veces tiña o tempo necesario para poder pensar e plasmar sobre papel. Teño case a certeza de que diariamente se lle pasaban boas ideas pola cabeza, igual que teño a certeza de que lle esmorecían mentras adicaba as súas máns a outras cousas.

Hoxe, revolvendo, encontreime con ela, cunhas notas nunha libreta que eu descoñecía, cunhas notas que ben fiadas e atadas e tratadas con agarimo lle houberan dado para un bo conto. Un conto cálido e maternal, tenro coma ela. Sei que polas súas libretas do colexio algo máis se podería recoller, sei que sumerxirme nesas liñas deloiradas polo tempo me farían sentir de novo un abrazo que me falta dende hai moito. A pregunta é, quero?, debo? Adicarlle a miña lectura para amortiguar a tristura que me provoca todo ese tempo de literatura que eu lle quitei …

Esas pequenas notas que se encontran son máis bonitas e doces que fotos sementadas entre as paxinas dos nosos libros. Son a expresión máis directa da súa alma, por sempre, grabada a tinta, no papel.