A casa das linguas

Miña avoa gardaba no seu faiado un dos maiores segredos da historia. Non era unha muller de letras, nin de ciencias, pero si unha muller de mundos e supersticións que aprendera nas súas viaxes a ver o mundo coa música das linguas.
Falaba galego, italiano, francés, ingles e chapurreaba alemán e outras linguas, e dominaba o mundo dos xestos de tal xeito que non necesitaba palabras para entenderse na maioria das ocasións. Ás veces esquecemos que as mans e os sorisos din máis cás palabras, ou simplemnte que son sustento destas.
A chave do faiado foi o regalo do meu oitabo cumpreanos pero o segredo que ali se gardaba non foi meu ata moito tempo despois, cando eu, soa, na escuridade, perdida entre os andeis, coa voz da avoa alen do tempo e o espacio, irrecuperable xa, comprendin a importancia daquelas pequenas caixiñas dispostas en orde alfabético.
Cada unha daquelas caixiñas de madeira contiña dentro unhas areas de luz dourada, areas que resplandecian soas e agarimaban o rostro coa quentura dos murmurios que saian delas. A miña avoa foraas xuntando nas súas viaxes, custaba atopalas, pero valia a pena perdelo tempo na busqueda. Dentro delas durmian palabras de distintos idiomas, lendas e contos, eran como frasquiños de linguas condensadas. O caldo, por exemplo, sabía moito mellor cando botabas unhas areiñas de galego, por iso, e podedes preguntalo, os caldos de miña avoa eran os máis famosos do concello, por non dicir da comarca. Combiña non abusar daquelas sustancias, para non malgastalas, pese a que as caixas parecian non acabarse, como se non tiveran fondo, sempre se corría o perigo de que calquera lingua comezase a morrer ós pouscos.
A saude dun idioma recoñeciase a través da luz que desprendian aquelas areiñas sendo mala sinal que aquel resplandor fora intermitente por non dicir nulo. Cando unha lingua morría, morrían tamén as musicas do interior das caixiñas, apagabase completamente, e a area era simplemente iso, area. Outros tirarian aqueles refugallos de falas xa esquecidas, pero ela non, ela gardabaas nun recunchiño apartado, coa esperanza de algunha daquelas sementes revivise, e eu, herdeira do segredo, seguin o seu exemplo.
Un caso especial era o do latín, o grego clásico e o sanscrito, que non estaban mortas, polo que puiden ver ó abrir as caixiñas, senon como sumidas nun estraño letargo. Resplandecian intermitentemente as veces, e outras a luz que emitian era diferente, pero igual de calida, e de agradable. A min gustabame abrir as caixiñas na escuridade deixando que esvarasen por min aquelas luces, prestabame tamén durmir coa caixiña do noruegues aberta, escoitando os murmurios calmos que saían dela. Non sei por que, pero o noruegues era o meu preferido, era doce, harmónico ... e cando quería viaxar a un pais exótico revolvia entre as linguas que habitaban os trópicos. Outras veces preferia sentir correr polo meu sangue linguas diferentes e mesturaba unhas cantas areas con cacao, estiven, sen sair do faiado, na África profunda e na afastada Oceania.
Gustabame viaxar levando na maleta a caixiña do galego, lingua do meu berce, idioma materno, dabame seguridade cando soa recorria os pasos de miña avoa polo mundo. Unha noite nolstalxica, nalgunha gran capital europea, xa ben caida a noite, abrin a caixiña e deixeina na mesiña de noite, para que iluminase a habitación do hotel como o lume dun lar. Enton aconteceu, a luz pareceu perder intensidade por un breve momento.