Aínda que non
piedes, sei que me ledes, e quizáis esta publicación sexa un desafortunado
atrevemento, pero levánme fervendo as veas toda a semana, ou todo mes. Eu son
fiel defensora das tradicións populares, pero non de todas, as que che privan
de vivir debéranse erradicar.
Eu non sei
porque cando un é albanel e está de luto ninguén lle di nada por seguir poñendo
ladrillo e sen embargo cando un é bailarín e gaiteiro ten que gardar un ano e
pico de silencio, aturando ademáis á xente que o censura dicindo: hai oh! por min
fai o que queiras, que con non tocar non lle fas nada agora. Pídenme que deixe de tocar por alguén que deu
todo o seu tempo para que eu bailara e tocara e formara parte dunha banda de
gaitas. ¿Por qué teño que respetar eu que lles doa escoitarme ou saber que fun
ensaiar cando ninguén se decata do que me pode doer a min deixar de facer iso e
gardar silencio gaiteiril pola memoria dalquén que o daba todo por escoitarme?
Supoño que se entende que iso de tocar é un hobbie idéntico ó de ir de desicotecas
e emborracharse, pero xogar ó futbol é ir de caza tamén son hobbies e máis
niguén o deixa por estar de luto ( ou si???).
[Non falo só por min, senón por
xente da miña mesma condición que tamén sufriu isto de maneira inxustificada].
No hay comentarios:
Publicar un comentario